Jąkanie przypomina problemy z niepłynnością mówienia. Zaś osoba jąkająca się jest utożsamiana z jednostką niepłynnie mówiącą.

Początek zagadkowego zaburzenia mowy przypada na okres po niemowlęcy i przedszkolny.

Stąd książka będzie interesującą dla:

• rodziców,
• nauczycieli;
• pracowników oświaty;
• przedszkolanki;
• osób zajmujących się rozwojem dziecka.

Książka skupia się nad małym, niepłynnie mówiącym chłopcu– nieświadomym doniosłej roli, jaką odegrał do napisania tej książki.

Niepłynność jest jedynie objawem, który ma uwarunkowania biologiczne, psychologiczne i społeczne.

Są poważne przesłanki do uznania jąkania za zaburzenie/chorobę psychosomatyczną.

Początek zagadkowego zaburzenia mowy przypada na okres po niemowlęcy i przedszkolny, więc jąkanie może pojawić się w czasie wymawiania pierwszych słów i zdań oraz budowania wypowiedzi bardziej złożonych.

Dzieje się tak dlatego, że dziecko jąka się, ale jednocześnie dynamicznie rozwija się poznawczo, językowo, emocjonalnie i społecznie.

Jąkanie jest wdrukowane w ten proces i może stać się częścią kształtującą osobowość.

Literatura poświęcona zaburzeniom płynności mowy jest bardzo bogata, lecz piśmiennictwo dotyczące jąkania się wczesnodziecięcego jest stosunkowo skromna.

Prowadzenie badań nad jąkaniem wczesnodziecięcym jest zadaniem trudnym.

Odnotowano, że jąka się około 1% populacji, ale trzeba wyselekcjonować grupę badanych, to okazuje się, że są bardzo trudno dostępni.

Jąkanie bowiem jest nadal tematem tabu.